(17. jul 1945-)
Njegovo Kraljevsko Visočanstvo Prestolonaslednik Aleksandar, titularni Kralj Jugoslavije i Srbije, rođen je 17. jula 1945. godine u apartmanu 212 Londonskog hotela Kleridžis, koji je za tu priliku proglašen Jugoslovenskom eksteritorijom, kako bi naslednik prestola bio rođen na tlu svoje zemlje, jer je njegova otadžbina bila pod okupacijom.
Jedini je sin Njegovog Veličanstva Kralja Petra Drugog i Kraljice Aleksandre od Grčke i Danske.
Bio je Prestolonaslednik Demokratske Federativne Jugoslavije četiri i po meseca od rođenja dok komunističke vlasti nisu nezakonito ukinule monarhiju i prognale kraljevsku porodicu a njega kao bebu proglasile neprijateljem. Kršten je u Vestminsterskoj opatiji po pravoslavnom obredu, krstio ga je patrijarh srpski Gavrilo a kumovi su bili britanski Kralj Džordž VI i princeza Elizabeta, potonja Kraljica Elizabeta II.
Titula Prestolonaslednika prestala je trenutkom smrti njegovog oca 3. novembra 1970. godine i od tad ona glasi Njegovo Kraljevsko Visočanstvo Prestolonaslednik Aleksandar, ali on i dalje u javnosti koristi titulu Prestolonaslednik.
Kralj Aleksandar Drugi se školovao u „L Rozeju“ u Švajcarskoj, Vojnoj akademiji Kalver u Indijani (SAD), Gordonstonu u Škotskoj i Milfildu u Engleskoj. Potom je stupio u Kraljevsku vojnu akademiju Ujedinjenog Kraljevstva. Od 1966. godine, kao oficir britanske vojske u kojoj je napredovao do čina kapetana, služio je u 16/5. puku Kraljevskih Kopljanika na Bliskom istoku, u Italiji i Zapadnoj Nemačkoj. Tokom 1972. godine osvojio je titulu šampiona britanske vojske u skijanju. Vojnu službu je napustio 1972. godine i posvetio se poslovnoj karijeri.
Venčao se 1972. godine u Viljamanrike de la Kondesa sa princezom Marijom da Glorijom od Orleana i Braganse, rođakom španskog kralja Huana Karlosa Prvog, iz brazilskog Carskog doma. U tom braku rođena su tri sina Petar (05. februara 1980) i Filip i Aleksandar (15. janura 1982). Taj brak se okončao razvodom 1983. godine.
Drugi brak je sklopio 1985. godine u Londonu sa Katarinom Batis iz Atine.
On je 1991. godine u pratnji svoje porodice prvi put doputovao u Srbiju ali je mogao da ostane samo 3 dana. Nije se mešao u politički život u Srbiji, mada je bio naklonjen antikomunističkoj i antimiloševićevskoj opoziciji. Okupio je u novembru 1999. godine u Budimpešti opoziciju na velikoj konferenciji demokratske opozicije, a potom je učestvovao na sastanku u Banjoj Luci u januaru, i Atini u aprilu 2000. godine.
Od trenutka trajnog povratka u otadžbinu 2001. godine, Kralj Aleksandar Drugi se isključivo bavi humanitarnim radom i pomaže institucije, porodice i pojedince u potrebi a tokom godina je njegovim zalaganjem dopremljeno preko 30 miliona evra pomoći. Samo tokom 2001. godine obezbedio je 400.000 maraka za izgradnju Hrama Svetog Save na Vračaru.
Viši sud u Beogradu je tek 8. jula 2015., pred njegov 70 rođendan, utvrdio da je uredba 392, koju je Predsedništvo Narodne skupštine donelo 3. avgusta 1947. godine, ništava od trenutka njenog usvajanja kao i sve njene pravne posledice, a on rehabilitovan.
Po svojoj želji i u težnji da vrati u Srbiju posmrtne ostatke članova svoje porodice koji su preminuli u inostranstvu, bio je inicijator i organizator prenosa posmrtnih ostataka Kralja Petra Drugog, Kraljice Aleksandre, Kraljice Marije i Kraljevića Andreja 26. maja 2013. godine na Oplenac u zadužbinu Kraljevske porodice, čime je ispunio zavet svoga pradede Kralja Petra Prvog Velikog Oslobodioca da svi Karađorđevići počivaju na Oplencu.