(16. decembar 1888. – 9. oktobar 1934.)
Njegovo Veličanstvo Viteški Kralj Aleksandar Prvi Ujedinitelj rođen na Cetinju 16. decembar 1888. godine. Bio je Regent prestolonaslednik Kraljevine Srbije (1914-1918), Regent prestolonaslednik Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (1918-1921), a zatim Kralj Srba, Hrvata i Slovenaca (1921-1929) i Kralj Jugoslavije (1929-1934).
Bio je drugi sin Kralja Petra Prvog i Kneginje Zorke, ćerke crnogorskog Kralja Nikole Prvog Petrovića i Kraljice Milene. Kum na krštenju bio mu je, preko izaslanika, ruski car Nikolaj II Romanov. Detinjstvo je proveo u Crnoj Gori, a osnovnu školu završio u Ženevi. Dalje školovanje nastavio je u vojnoj školi u Sankt Peterburgu, a potom u Beogradu, po dolasku Kralja Petra Prvog na presto 1903. godine.
1909. godine postao je Prestolonaslednik Srbije, pošto se njegov stariji brat, Kraljević Đorđe odrekao prava nasledstva prestola. Đorđa su mnogi istaknuti političari i oficiri u Srbiji dugo smatrali nepodesnim da postane kralj, zbog impulsivnog karaktera i nestabilne ličnosti sklone incidentima. Đorđe je bio počinitelj tragičnog incidenta iz 1909. godine kada je šutnuo svog posilnog u stomak, izazvavši njegovu smrt nekoliko dana kasnije. Ovaj incident je bio poslednja kap, zbog kog je izbio veliki skandal u srpskoj javnosti, kao i u austrougarskoj štampi, koja je intenzivno izveštavala o tome, pa je Kraljević Đorđe bio primoran da se odrekne prava na presto.
Prestolonaslednik Aleksandar je 1910. godine skoro preminuo od stomačnog tifusa i zbog toga je imao stomačne probleme do kraja svog života. Lečenje tifusa je započeto 19. oktobra, a okončano je 26. novembra. Neki od članova lekarskog konzilijuma su bili doktori: Svetislav Simonović, Roman Sondermajer, Demosten i Svetislav Nikolajević, Đorđe Vladisavljević. Zvanične državne novine Srbije, “Novine srpske”, su tokom tog perioda u uvodnom delu skoro svakodnevno izveštavale o njegovim simptomima i lečenju. Na Aleksandrov rođendan te godine, 16. decembra 1910. godine, Kralj Petar Prvi je odlikovao konzilijum ordenom Karađorđeve zvezde.Kao Prestolonaslednik, Kraljević Aleksandar je pristupio reorganizaciji vojske, pripremajući je za konačan obračun sa Turskom.
U Prvom balkanskom ratu (1912), Prestolonaslednik Aleksandar je kao zapovednik Prve armije i vodio pobedonosne bitke na Kumanovu i Bitolju, a potom 1913. u Drugom balkanskom ratu i bitku na Bregalnici.
U Prvom svetskom ratu bio je Vrhovni zapovednik srpske vojske u bitkama na Ceru i Kolubari 1914. godine, kad je srpska vojska potpuno razbila vojsku Austrougarske Monarhije. Ponovo napadnuta 1915. godine od Austrougarske, Nemačke i Bugarske, Kraljevina Srbija je doživela slom u neravnopravnoj borbi. Ne mareći za svoje zdravlje, zajedno sa svojom vojskom povukao se preko Albanije. Poslednji je napustio pristanište odakle je vojska prevežena na Krf.
Posle oporavka i popune srpska vojska pod Njegovom vrhovnom komandom je 1916. godine odnela veliku pobedu na Solunskom frontu, na Kajmakčalanu. Vodio je završne operacije proboja Solunskog fronta u jesen 1918. godine, sa odličnim komandnim kadrom u koji spadaju Vojvode Živojin Mišić, Stepa Stepanović i Petar Bojović.
Zbog izuzetne hrabrosti i zasluga u narodu je prozvan Viteški Kralj Ujedinitelj.
Na zahtev slovenskih naroda bivše Austrougarske monarhije, pozvan je da ih oslobodi i ujedini sa Kraljevinom Srbijom. Narodno veće u Zagrebu je 24. novembra 1918. godine proglasilo ujedinjenje. Odluci o ujedinjenju prethodio je ultimatum dalmatinske vlade od 16. novembra 1918, po kojem je iz Splita imalo da se proglasi neposredno ujedinjenje sa Srbijom ako se u roku od pet dana to ne učini iz Zagreba. Akt ujedinjenja izvršen je u 8 sati uveče, 1. decembra 1918. godine, u salonu kuće Krsmanovića na Terazijama.
Oženio se 8. juna 1922. godine princezom Marijom od Rumunije.Tim brakom povezao se, preko evropskih Dvorova, sa srednjevekovnom dinastijom Nemanjića, i tako spojio dve velike srpske dinastije. U tom braku rođena su tri sina — Petar, Tomislav i Andrej.
Bio je jedna od prvih žrtava fašizma i nacizma u Evropi. Prilikom posete Francuskoj, u koju je otputovao da bi učvrstio odbrambeni savez protiv nacističke Nemačke, ubijen je u Marseju, 9. oktobra 1934. godine od strane hrvatskih ustaša i makedonske organizacije VMRO, a pod zaštitom Italije, Nemačke i Mađarske. Kraljeva smrt duboko je potresla čitavu Jugoslaviju, a njegovo telo ispraćeno je od stotina hiljada ljudi čitavim putem do Oplenca, gde je sahranjen u Zadužbini Kralja Petra Prvog. Narodna skupština i Senat Kraljevine Jugoslavije dodelili su mu naziv Viteški Kralj Aleksandar Prvi Ujedinitelj.