(14. novembar 1762/16. novembar 1768.- 25. jul 1817.)
Đorđe, od oca Petra Jovanovića i majke Marice, rođen je u Viševcu kod Rače u Šumadiji 16. novembra 1768. godine, kao njihovo treće dete i prvi sin.
Njegov deda Jovan stradao je u boju sa Turcima 1715. godine.
Oženio se 1785. godine Jelenom Jovanović, ćerkomjaseničkog obor-kneza Nikole Jovanovića i Bosiljke iz sela Masloševo. Ona je rano ostala bez majke, a kasnije su joj otac i dva brata poginuli kao hajduci.
Đorđu je rodila sedmoro dece: Simu (preminuo odmah posle rođenja), Savu, Saru, Poleksiju, Stamenku, Aleksu (umro sa 29 godina u Kišinjevu, današnja Moldavija) i naslednika Aleksandra.
Đorđe Petrović se istakao tokom Austrijsko-turskog rata (1787—1791) kao pripadnik srpskih frajkora, habzburške milicije sačinjene od Srba. U strahu od odmazde nakon austrijskog poraza 1791. godine, sa porodicom je prebegao u Austriju, gde su živeli do 1794. godine, kada je proglašena opšta amnestija. Đorđe se vratio u Šumadiju i postao trgovac stokom.
Zbog svojih zasluga u borbi sa Turcima i svoje odvažnosti i hrabrosti, prozvan je od neprijatelja Crni Đorđe ili Karađorđe.
Nakon seče knezova, na skupu u Orašcu, na Sretenje 1804. godine, izabran je za Vrhovnog vožda ustanka.
On je bio treći izbor za vođu ustanka, nakon što su prethodna dvojica odbila. To mesto je prvo bilo ponuđeno Stanoju Stamatoviću Glavašu, velikom junaku i hajdučkom harambaši koji je odbio, pošto je bio hajduk i nije mislio da može da bude u dobrim odnosima sa knezovima, a zatim je ponuđeno knezu Teodosiju Marićeviću, koji je odbio jer nije imao vojničkog iskustva i bio je dalek hajducima. Obojica su dala podršku Karađorđu, koga su poštovali i hajduci i knezovi, koji je imao veliko vojničko iskustvo i koga su se Turci plašili.
Lično je učestvovao na svim važnijim bojištima i iza njega su ostale mnoge pobede, često nad znatno brojnijom i bolje naoružanom turskom vojskom: Ivankovac 18.avgusta 1805. godine, Mišar 13. avgusta 1806. godine, Suvodol 10. juna 1809. godine, Varvarin 18. septembra 1810.godine.
Bio je veliki diplomata, namučio je 10 Velikih vezira Otomanske imperije, tri Sultana – Selima III, Mustafu IV i Muhameda II, vodio prepisku sa Napoleonom, ruskim Carem Aleksandrom I, Austrijskim Carem Francom I.
Napoleona, francuskog imperatora, su u Aspenu kod Beča 1809. godine pitali da li je on najveći vojskovođa. On je odgovorio: “Lako je meni biti veliki sa našom iskusnom vojskom i ogromnim sredstvima, ali daleko na jugu, na Balkanu, postoji jedan vojskovođa, iznikao iz prostog seljačkog naroda, koje je okupivši oko sebe svoje čobane, uspeo bez oružja i samo trešnjevim topovima, da potrese temelje svemoćnog osmanlijskog carstva i tako oslobodi svoj porobljeni narod. To je Crni Đorđe, njemu pripada slava najvećeg vojskovođe.”
Karađorđe je zarad reda i pravde ubio brata Marinka. Pošto je povredio čast devojke, što se smatralo najvećom uvredom za jednu porodicu, a jedna majka došla i lično mu rekla: “Čekaj, mi se borimo protiv Turskog zuluma a tvoj brat je udario na obraz moje kćeri”, Karađorđe je uzeo konopac i bacio Dukiću, svom posilnom, da prebaci preko. Ovaj je uzeo konopac i namerno promašio da bi Karađorđa prošla ljutnja, da ne bi ubio brata. Namerno je promašio i drugi put. U tom času, Karađorđe uzima kuburu i upire u Dukića. Tada je ovaj video da nema šale i obesio njegovog brata Marinka.
Po slomu ustanka on je 1813. godine sa porodicom i mnogim viđenijim ljudima, kao i desetinama hiljada izbeglica, pred Turskom odmazdom prešao u Austriju.
- godine Karađorđe se pridružio Heteriji, pravoslavnom pokretu za oslobođenje celog porobljenog Balkana, u želji da nastavi borbu za proterivanje Turaka iz Srbije.
To je sprečio atentat koji se desio u noći između 25. i 26. jula 1817. godine u selu Radovanju, kod Velike Plane. Naručilac ubistva je bio Knez Miloš Obrenović, vođa Drugog srpskog ustanka, organizator je bio Vujica Vulićević, a izvršilac Nikola Novaković, rodom Kolašinac, doseljenik iz smederevske Jasenice.
Knez Miloš Obrenović je naredio da se Karađorđeva glava pošalje u Beograd, a zatim sultanu u Istanbul.
Veliki srpski pesnik, Vladika Petar II Petrović Njegoš, svoje najpoznatije delo, “Gorski vjenac” iz 1847. godine posvetio je “prahu oca Srbije” Karađorđu.
Njegovi posmrtni ostaci danas počivaju u Crkvi Svetog Đorđa na Oplencu, u Topoli, zadužbini njegovog unuka Njegovog Veličanstva Kralja Petra Prvog Oslobodioca.
Na ulazu u crkvu stoji predstava Sveti Georgije ubija aždaju, na kojoj je umesto Georgijeve Karađorđeva glava.