(11. jul 1844. – 16.avgust 1921.)
Njegovo Veličanstvo Kralj Petar I Oslobodilac rođen je u Beogradu 11. jula 1844. godine.
Bio je Kralj Srbije od 1903. do 1918. godine i Kralj Srba, Hrvata i Slovenaca od 1918. do 1921. godine.
Bio je Karađorđev unuk, treći sin i peto dete Perside (Nenadović) i Kneza Aleksandra. Kneginja Perside je bila iz čuvene porodice Nenadović iz Brankovine.
Njegov prvi vaspitač bio je Čeh, dr Vilem Gabler, tokom 1852–1854. godine. Osnovnu školu i Gimnaziju beogradsku je završio u Beogradu.
Pošto je Svetoandrejska skupština 1858. godine, zbacila sa prestola Kneza Aleksandra, on je napustio Srbiju. Mladi Petar je dalje školovanje nastavio u zavodu Venel-Olivije u Ženevi. Po završenom školovanju septembra 1861. godine, Knežević Petar se upisuje u pariski Koledž Sen-Barb, a 1862. godine u čuvenu Vojnu Akademiju Sen-Sir koju završava 1864. godine. U Parizu se bavio fotografijom i slikarstvom, i usavršavao svoje vojničko i političko obrazovanje. Ono mu je otvorilo vidike ideja političkog liberalizma, parlamentarizma i demokratije. Početkom 1868. godine, Knežević Petar je u Beču štampao svoj prevod knjige engleskog političara i filozofa Džona Stjuarta Mila „O slobodi“, sa svojim predgovorom, koji će kasnije postati njegov politički program.
Petar se 1870. godine pridružio Legiji stranaca francuske vojske i sa njom učestvovao u brojnim borbama zbog čega je odlikovan spomenicom rata od 1870.godine.
- godine radio je na organizovanju i aktivno učestvovao u bosansko-hercegovačkom ustanku pod pseudonimom Petar Mrkonjić, gde je ranjen u desnu ruku.
U spomen na učešće, po njemu nosi ime Mrkonjić grad.
U leto 1883. godine na Cetinju se oženio kneginjom Ljubicom-Zorkom, najstarijom kćerkom crnogorskog Kneza Nikole. U tom braku rođeno je petoro dece: kćerke Jelena i Milena (umrla kao dete), i sinovi Đorđe (odrekao se prava nasledstva prestola 1909. godine), Aleksandar i Andrija (umro kao dete). Posle kraćeg boravka u Parizu, porodica Karađorđević preselila se na Cetinje, gde je ostala deset godina.
Kneginja Zorka je iznenada umrla 16. marta 1890. godine, ubrzo posle porođaja i rođenja poslednjeg sina Andreje, koji je preminuo nekoliko dana posle svoje majke. U želji da pomogne svojoj supruzi, Knez Petar je pozvao lekare iz Beča, ali joj nije bilo pomoći. Sahranjena je na Cetinju, kod manastira Svetog Petra, ali je preneta na Oplenac po njegovom završnjtku 15. marta 1912. godine. Iako je kratko živela, Kneginja Zorka je ostavila veliki trag u istoriji kao spona Srbije i Crne Gore i kao majka Viteškog Kralja Aleksandra I Ujedinitelja.
Zbog lošeg materijalnog položaja, Knežević Petar prodao je kuću u Parizu 1894. godine i nastanio se sa porodicom u Ženevi. Njegovi kontakti sa ljudima iz Srbije nikada nisu prestajali, pre svega sa Nikolom Pašićem, prvakom Radikalne stranke i sa Aleksom Žujovićem, takođe viđenim članom Radikalne stranke sa kojim je drugovao u izbeglištvu u Zapadnoj Srbiji i Bosni, gde je stvoreno prijateljstvo za sva vremena.
Vojska je 28. maja 1903. izvela državni udar i proglasila Kneza Petra za Kralja Srbije u njegovoj 59. godini, što je svojim izborom potvrdila Narodna Skupština 15. juna. Privremena vlada Jovana Avakumovića formirana 11. juna 1903. godine sazvala je raspuštenu Narodnu skupštinu. Skupština je prihvatila ustav iz 1889. uz manje izmene. Tako je nastao ustav iz juna 1903. godine. Narodna skupština je sredinom juna 1903. za Kralja izabrala Petra Prvog Karađorđevića. Posle nekoliko dana u Beograd je stigao novi kralj i položio zakletvu u Narodnoj skupštini na Ustav iz 1903. godine. Posle 45 godina Karađorđevo potomstvo ponovo dolazi na čelo srpske države, čime počinje novi period u njenom razvoju.
Uveden je parlamentarni režim u kome je sve važnije odluke donosila Narodna skupština. Zahvaljujući ustavu i liberalnim zakonima posle 1903. godine Srbija je postala jedna od država sa najvećim procentom stanovnika koji imaju pravo da glasaju na izborima (oko 70% odraslih muškaraca).
Krunisan je 21. septembra 1904. godine u Sabornoj crkvi a miropomazan u manastiru Žiča. O njegovom krunisanju snimljen je film.
Pod njegovom komandom odnete su pobede u Prvom i Drugom Balkanskom ratu, oslobođeno Kosovo i Stara Srbija. Nakon trojne ofanzive Centralnih sila, odbijajući da se preda i potpiše kapitulaciju, zajedno sa svojim narodom i vojskom povlači se preko Albanije i prolazi golgotu. On je ipak doživeo da dočeka konačnu pobedu, oslobođenje Srbije i stvaranje nove države nastale ujedinjenjem Srba, Hrvata i Slovenaca, čiji je prvi Kralj bio.
Poznat je kao najliberalniji Kralj, zaštitnik osnovnih demokratskih prava, gubio je sporove na sudovima, odbijan je za zajam od države zbog starosti i podržavao pravo demokratskih protesta republikanaca, protiv monarhije i vlade.
Preminuo je 16. avgusta 1921. u Beogradu, a sahranjen je u svojoj zadužbini, crkvi Svetog Đorđa na Oplencu.
Posle njegove smrti, u znak trajne uspomene i zahvalnosti, Narodna skupština jednoglasno je usvojila rezoluciju da se Kralju Petru dodeli naziv Petar Veliki Oslobodilac.