(11. oktobar 1806.- 03. maj 1885.)
Njegovo Svetlo Veličanstvo Knez Aleksandar rođen je u Topoli 11. oktobra 1806. godine u jeku Prvog srpskog ustanka. Bio je mlađi sin Vrhovnog Vožda Karađorđa i supruge Jelene.
Posle propasti Prvog srpskog ustanka, Aleksandar je sa porodicom napustio Srbiju 1813. godine. Školovao se u Hotinu u Besarabiji, tadašnjoj Rusiji, pod pokroviteljstvom ruskog cara. Oženio se 1830. godine Persidom, ćerkom vojvode Jevrema Nenadovića i Jovanke Milovanović. Imali su devetoro dece: ćerke Poleksiju, Kleopatru, Jelenu i Jelisavetu, i sinove Aleksija, Svetozara, Andreja (sva trojica umrli kao deca), Petra i Arsena.
Krajem 1839. godine, posle sultanskog fermana o potvrdi kneževskog dostojanstva Kneza Mihaila Obrenovića, porodica Karađorđević se vratila u Srbiju. Aleksandar je stupio u službu pri Glavnom štabu srpske vojske, a potom je unapređen u čin poručnika i postavljen za ađutanta kneza Mihaila.
Posle političkih sukoba izazvanih nepoštovanjem takozvanog „Turskog ustava“ iz 1838. godine i abdikacije Kneza Miloša Obrenovića, a zatim i Kneza Mihaila Obrenovića, na Narodnoj skupštini održanoj na Vračaru 14. septembra 1842. godine, Aleksandar je izabran je za Kneza Srbije.
Nakon priznavanja kneževske titule od strane Rusije i Turske, Knez Aleksandar se okrenuo reformama i uvođenju novih ustanova, kako bi se ubrzao razvoj države. Donet je kodeks građanskog prava, uvedena stajaća vojska, osnovana topolivnica u Kragujevcu (1853), unapređene su postojeće i osnovane nove škole, Narodna biblioteka i Narodni muzej. Donet je Građanski zakonik 1844. godine.
U Mađarskoj revoluciji 1848. godine u Vojvodini, učestvuju i čete dobrovoljaca iz Srbije pod komandom Stevana Knićanina, koje je kao pomoć Srbima u njihovoj borbi za autonomiju poslao Knez Aleksandar. Kao nastavak nacionalno-političkog pokreta iz 1848. godine, razvila se panslavistička ideja o Jugoslovenskoj kraljevini, koja je uz „Načertanije“ Ilije Garašanina, četiri godine ranije napisan srpski politički program, uticala da osnov srpske spoljne politike postane svest o misiji oslobađanja svih južnoslovenskih naroda od austrijske i turske vlasti.
U unutrašnjoj politici, knez Aleksandar dolazi u sukob sa članovima Dražavnog saveta, što kulminira sazivanjem Svetoandrejske narodne skupštine u decembru 1858. godine, koja je iznudila njegovu abdikaciju.
Posle silaska sa trona, knez Aleksandar se povukao na svoje imanje u blizini Temišvara, u današnjoj Rumuniji. Njegov miran život poremetila je optužba da je za zaverenike u atentatu na Kneza Mihaila obezbedio novac i oružje. Osuda za delo koje nije učinio duboko ga je povredila. U svojim izjavama gnušao se pomisli na nedelo koje su mu pripisivali protivnici.
Knez Aleksandar Karađorđević preminuo je u Temišvaru 03. maja 1885. godine, a sahranjen je u Beču.
Posmrtni ostaci Njegovog Svetlog Veličanstva Kneza Aleksandra i Kneginje Perside su preneseni 22. decembra 1911. (po julijanskom kalendaru) u zadužbinu Kralja Petra Prvog na Oplencu.